Drobne pęcherzyki powietrza w szkle przez lata uchodziły za wadę. W hucie „Sudety” w Szczytnej zrobiono z nich efekt, który kolekcjonerzy rozpoznają dziś z daleka: szkło antico.
Wada, która stała się efektem
Przy kontroli jakości pęcherzyki traktowano jako usterkę. Świadczyły o „zanieczyszczeniu” i źle przygotowanej masie szklanej. Masa zmącona tysiącami drobnych pęcherzyków okazała się jednak zupełnie nową jakością. Szkło antico pojawiło się w hucie „Sudety” w Szczytnej Śląskiej w połowie lat 60. XX wieku.
Zbigniew Horbowy i proszek IXI
Mistrzem tej techniki był Zbigniew Horbowy (1935–2019), projektant związany z „Sudetami” od 1959 roku. W 1974 roku z jego inicjatywy powstała huta artystyczna „Barbara” w Polanicy-Zdroju, w której został dyrektorem artystycznym.
O spienionej masie antico Horbowy lubił po latach opowiadać barwne anegdoty. Jak wspominał, najlepszym „spieniaczem” szkła okazał się popularny proszek do prania IXI.
Jak rozpoznać antico
- W ściankach widać mnóstwo drobnych, nieregularnie rozsianych pęcherzyków, a szkło wygląda na lekko spienione.
- Najczęściej spotkasz butle, dzbanki i wazony z barwionego szkła sodowego: bursztynowe, zielone, miodowe, dymne.
- Każdy egzemplarz jest inny, bo pęcherzyki za każdym razem układają się inaczej.
W antico pęcherzyki są więc zamierzone, a nie są wadą egzemplarza.
Źródło: Muzeum Narodowe we Wrocławiu, „W białych rękawiczkach: Zbigniew Horbowy” (2021).
